هوا را از من بگیر خنده‌ات را نه

نوشته‌ی پابلو نرودا ترجمه‌ی احمد پوری
108 صفحه ، انتشارات چشمه ، چاپ هشتم ، 2000 تومان
امتیاز من 7 از 10

کتاب گزیده اشعار نرودا است که حول محور حماسی و امید بخشی ، انقلابی و عشق ـ به مردم و فقرا ، زن و سرزمین ـ می‌گردد . با این‌که اشعار به انگلیسی و بعد به فارسی ترجمه شده‌اند ولی گیرایی و جاذبه‌ی خودشان را تا حد زیادی حفظ کرده‌اند ـ بر خلاف کتاب « دری لولا شده به فراموشی » از همین انتشارات که ترجمه‌ی چندان خوبی نداشت ـ شعرها ساده و قوی هستند و باید به کلمات و معانی آنها توجه بیشتری کرد تا دریافتی مختص خودمان از آنها داشته باشیم ، هرچند غلط !

توضیح بیشتری نیاز نیست و فقط شعری که پشت جلد نوشته شده و یکی از بهترین‌های مجموعه است را می‌نویسم :

چه دلنگرانی ، گاه ،
وقتی که با منی
و من پیروزتر و سرفرازتر از دیگر مردان !
زیرا نمی‌دانی
که در من است
پیروزی هزاران چهره‌ئی که نمی‌توانی ببینی ،
هزاران پا و قلبی که با من راه سپرده‌اند ،
نمی‌دانی که این ، من نیستم ،
«من»ی وجود ندارد ،
من تنها نقشی‌ام از آنان که با من می‌روند ؛
که من قوی‌ترم
زیرا در خود
نه زندگی ِ کوچک خود
بل تمامی آن زندگی‌ها را دارم ،
و همچنان پیش می‌روم
زیرا هزاران چشم دارم ،
با سنگینی صخره‌ئی فرود می‌آیم
زیرا هزاران دست دارم ،
و صدای من در ساحل تمامی سرزمین‌هاست
زیرا صدای آن‌هائی را دارم
که نتوانستند آواز بخوانند ،
و امروز با دهانی نغمه سر می‌دهند
که تو را می‌بوسد  .

هوا را از من بگیر خنده‌ات را نه در GoodReads
پابلو نرودا در ویکی‌پدیای فارسی – زندگی خود نرودا اتفاق‌های جالبی داره که این‌جا بعضی‌ها نوشته شده